Zmarnowanych szans tysiące.

Każdy z nas miał w życiu szansę i jej nie wykorzystał.

Siedząc w domu napływają do mnie wspomnienia.

Czerwiec. Moje urodziny. Ognisko. Dookoła roześmiani przyjaciele.

Ja i on na uboczu tego wszystkiego.

Rozmowa, uśmiech, spojrzenie w oczy.

Niewyobrażalna chęć przyznania się do uczuć.

Ostatnia myśl przemknęła mi wtedy w głowie:

"Teraz, albo nigdy, więcej możesz go nie zobaczyć"

Otworzyłam usta, spojrzałam mu głęboko w oczy, stchórzyłam.

Przegrałam z lękiem, nie po raz pierwszy i pewnie nie po raz ostatni.

Do dziś pamiętam jego oczy. Ogromne brązowe ślepia patrzące na mnie.

Dziś nie utrzymujemy kontaktu, każde z nas poszło w inną stronę.

Przeszło mi, pojawił się kto inny, ale kiedy wspominam wiosnę,

wspominam właśnie jego.